Van Fox Glacier naar Nelson

De West Coast vanaf Fox Glacier

Op heel wat plaatsen staan hier waarschuwingsplaten dat een beekje bij regenval een kolkende, gevaarlijke stroom kan worden (en dat je dus best niet de gemarkeerde paden verlaat). Ik heb altijd gedacht dat dit een boutade was om de wandelaars op het rechte pad te houden. Tot vandaag.

De overvloedige regen die voorspeld werd, viel met bakken uit de hemel – een halve dag aan een stuk. Wij dachten dat we die wel zouden trotseren, en overmoedig trokken we alvast al onze regenbroek en –jas aan om het pad naar de Fox Gletsjer op te trekken. Van de manager van onze Lodge leenden we paraplu’s om ons nog meer te beschermen tegen de gietende regen (ik kan u verzekeren dat je na 1 minuut druipnat bent). Maar aan het startpunt van de wandeling stelden we vast dat de track gesloten was – gevaar voor overstroming en zo. Tja, dan maakten we maar rechtsomkeert, he. Een ontgoocheling, zal je denken? Helemaal niet, want wat we hier observeerden aan natuurgeweld, grenst aan het ongelooflijke. De bijna uitgedroogde beddingen van rivieren werden in een mum van tijd ingenomen door kolkende stromen die met razend geweld hun weg verderzetten; uit het niets ontstonden watervalletjes, die hier en daar straten lieten onderlopen; het water zette zijn weg voort en sneed stukken land op zijn weg uit. Het was indrukwekkend.

Heel de dag bleef het verder regenen, weliswaar wat ‘beschaafder’ na een tijd. Toen we in Greymouth aankwamen, was het droog. Ons motel gaf uit op de Tasman Sea, en dus maakten we nog een lange avondwandeling aan het strand.. Voor onze ogen zagen we hoe een van die kolkende watermassa’s zich met geweld in de zee stortte, daarbij zijn eigen bedding eroderend.

Nieuw-Zeeland is godallemachtig mooi.

Op de route van Greymouth naar Nelson reden we een hele tijd langs de Tasman Sea, en om de paar minuten wou ik stoppen om een foto te nemen. Niet haalbaar, natuurlijk, want we hadden meer dan 300 km voor de boeg. Onze eerste echte stop waren de Pancake rotsen: rotsformaties zo geërodeerd zijn dat ze eruit zien als een stapel pannenkoeken: indrukwekkend!

Vandaar ging de rit verder naar Cape Foulwind (met inderdaad een krachtige wind): daar hebben we ons een wandeling van twee uur gepermitteerd langs de meest fantastische kustlijn die ik ooit gezien heb (een kruising tussen Wales, de Queen’s Route in Noorwegen en de kust van Big Sur in California) – met langs de weg een kolonie robben. Ik had gewild dat er geen eind aan de wandeling kwam...

Daarna reden we langs de Buller Gorge en in de vallei van een indrukwekkend alpien landschap. Het is allemaal te veel om te bevatten.
En in Nelson aangekomen, stapten we weer af in ... Engeland. Wat een land, dat de samenvatting van heel de wereld is!!!