Wanaka

Lake Wanaka en omstreken


Onze uitrustdag hebben we gisteren genomen: met een korte rit van Queenstown naar Wanaka, een 100 km. Met wel genoeg te beleven. Deze streek was vroeger een goudzoekersregio, en daarvan zijn de overblijfselen nu nog te zien, commercieel grondig uitgebaat!

Ook op onze weg lag de plaats waar het bungeejumpen zijn oorsprong vond, en dus zijn we een paar van die waaghalzerijen gaan bewonderen (160 $ om één keer te springen!) – en dan moet je weten dat ze in de rij staan om hun kans te wagen, en dat er bussenvol aangevoerd worden voor die ultieme kick.

Onze rit liep verder over de Crown Range, een weg doorheen de bergen, met scherpe haarspeldbochten en weidse vergezichten: precies het soort weg dat ik wel wil (omdat het landschap uniek is) en dan weer niet (omdat het koud zweet mij bij elke bocht uitbreekt). En zo kwamen we uiteindelijk in Wanaka aan – bij het gelijknamige meer, een unieke vakantieplaats. En de zwemkom van het hotel herinnerde ons aan de heerlijke warme zwemkommen van Florida

Ondertussen zijn we ook ‘verslaafd’ aan de lekkere Nieuw-Zeelandse vis (met namen die ik nog nooit gehoord heb). Zo lekker heb ik de vis nog nooit gegeten! Spreek het woord ‘biefstuk’ niet meer uit: ik weet niet hoe ik zoiets ooit lekker gevonden heb (komt wel weer terug als ik eenmaal in de bewoonde wereld terugkeer).

Vandaag hebben we een wandeling langs Diamond Lake gedaan, en zijn we nog wat hoger geklommen om Lake Wanaka vanuit de hoogte te zien – een relatief haalbare klim voor 2 oudjes als wij. En met de zon die stralend van de partij was, kon ons zalig gevoel niet meer op.

Ondertussen is Donald aan de tv gekluisterd om het nieuws van de treinramp in België op te vangen: gisteravond zijn we zomaar eventjes een uur de headline van CNN geweest...

-----

De dag eropwas dan de tocht van Wanaka naar Fox Glacier. Op de reisbrochures stond er dat de weg tussen Haast en Wanaka zeer pittoresk was - wat klopt - en je werd voortdurend verleid om allerhande zijsprongetjes en wandelingetjes te maken. Dat deden we dan ook, enigszins tot onze ontgoocheling, want het vergezicht van de lookouts (we zijn wel nooit meer dan 30 minuten naar omhoog geklommen) was niet echt beter dan het grandioos zicht vanuit de auto in de vallei. Was het de vorige dag 27C, dan dook de temperatuur nu tot 12-16C, en de wolken werden hoe langer hoe dreigender. Toen we in Fox Glacier aankwamen - in de gietende regen - kregen we het bericht dat het tussen de 120 en 180 mm zou gieten (en neen, ik heb echt geen 0 te veel geschreven). Dat belooft voor onze tocht naar de gletsjer morgen...

Ik moet nog iets vertellen over het fenomeen van de zandvliegjes. Dat zijn kleine vliegjes, wat groter dan onze dondervliegjes, maar venijnig en bloeddorstig, en je moet een insectenspray gebruiken om dat krapuul af te weren. Donald dacht dat hij van nature immuun was tegen dat ongedierte, maar dat leek wel enigszins anders te zijn: nu zit hij met tussen de 10 en de 20 vliegenpuncties, en die jeuken hem te pletter. Gelukkig voor mij vinden die schatjes zijn bloed een pak verteerbaarder dan mijn vergiftigde huid, zodat ze en bloc richting Donald vliegen. Foei van mij!!!