Rotorua en het vulkanisch gebied

Vanaf Taupo begint de kracht van de losgeslagen natuur pas goed duidelijk te worden. Het begon met de Huka Falls waar 16o.ooo liet water per seconde voorbijstroomt. De waterkrachtcentrales die op die rivier gebouwd zijn, leveren meer dan de helft van de elektriciteit van het noordereiland. Vandaar ging het naar Craters of the moon, waar het vulkanisme precies kratertjes in het landschap heeft geslagen.




Een van de meest indrukwekkende 'volcanic parks' was Waimangu Valley . In 1886 ontplofte de vulkaan Tarawere er, en vernietigde alle plantaardig en dierlijk leven op zijn weg. Ondertussen is de natuur zich aan het herstellen, en hoe! De plantengroei is op bepaalde plaatsen precies weggelopen uit Jurassic Park, als je de varens bekijkt. Voor de rest borrelt het en rookt het nog uitbundig (je verbrandt je vingers, als je ze in het opborrelende water houdt). De gevormde meren zijn fabelachtig.
We hebben daar een kleine twee uur rondgelopen, en we kregen er maar niet genoeg van: zien hoe de aarde zich weer heropbouwt vanaf het nulpunt is fascinerend.

In Rotorua stinkt het naar rotte eieren dat het een lieve lust is. Zelfs in de spa van ons hotel ruiken we het. Tijdens een wandeling door het stadje zagen we een serie van die zwavelpoelen. Ik moet overigens eerlijk bekennen dat we niet veel verder geraakt zijn dan een goeie wandeling langs het park en langs de oude badhuizen: onze inspanningen van de vorige dagen begonnen door te wegen - en dus lieten we alle 'must-do's' achterwege: geen maori-optreden, geen bezoek aan het museum, geen verdere thermal park exploraties. In de plaats daarvan deden we de shops van Rotorua alle eer aan, slurpten we met genoegen aan onze Starbucks grande koofie en choco, en bezochten we de Polynesian pools, waar we ons urenlang lieten verwennen door de warme en (geneeskrachtige, zegt men) baden. Heerlijk!

En toen we net aan het nagenieten waren van onze relaxte zwempartij, viel het bericht van de aardbeving in Chili binnen, en die had toch zeker wel een tsunami naar Nieuw-Zeeland gestuurd! Je kent Donald: als wetenschapper kon hij toch zo geen unieke kans laten voorbijgaan om dat fenomeen van dichtbij te observeren. Wij dus naar het strand an Tauranga, waar die reuzengolf verondersteld was om goeiendag te komen zeggen. Helaas - of misschien gelukkig - waren we op het verkeerde moment, en dus hebben we de tsunami overleefd (maar wel niet gezien).

En toen ben ik nog even aan een catstrofe ontsnapt. We zouden eventjes een site van de vroegere gouddelvers in Karangahake gaan bezoeken, waar o.a. nog een oude mijntunnel is. Die wou Donald per se doorwandelen, in het helledonker. Bleek dat hij zijn zaklampje in de auto had laten liggen, en aangezien we geen van beiden zelfmoordneigingen hebben, hebben we het project maar verder afgeblazen.

Op onze weg naar Hahei hebben we ook nog een ommetje gemaakt om een aantal 600-jarige kauribomen (vgl redwood in California) te gaan bewonderen. En heel die tijd reden we door een landschap dat er als de Shire van de hobbits uitziet. Om duimen en vingers af te likken!!!