Nu de winter zijn beloop krijgt, en de examens van Lot voorbij zijn en de reisbestemmingen min of meer vorm krijgen, begint de paniek toe te slaan. Een reis van 5 weken naar Singapore en Nieuw-Zeeland, op ons eentje (Donald en Monique), tussen allemaal inboorlingen, kiwi's en schapen, hoe hebben we dat in 's hemelsnaam kunnen bedenken? Meer nog, hoe gaan we dat zonder kleerscheuren, zonder beroofd te worden en zonder het noorden kwijt te raken kunnen overleven? Meer nog, hoe zullen we weerstaan aan al het slechte weer dat ons vast en zeker boven het hoofd hangt, aan het gat in de ozonlaag aldaar, aan de zwoele hitte (in Singapore)? En verder: zal ons vliegtuig uit Brussel wel tijdig in London zijn voor de aansluiting; zal onze gids wel aan de arrivals in Singapore klaar staan; vinden we de locatie voor onze Budget-car in Christchurch? En die onvermijdelijke jet-lag, hoe lang sleuren we die mee? En zullen we wel centjes genoeg hebben om al de ziekenhuizen te betalen waar we onvermijdelijk in zullen belanden? En Eva's fototoestel, dat ik in bruikleen krijg, zal ik daar wel aanvaardbare foto's mee kunnen nemen zonder dat ik er nadien heel mijn Photoshop-trukendoos op moet toepassen? En krijg ik er af en toe wel eentje op deze blog?
Kortom, ook al reizen we om te leren (hebben we vroeger geleerd), toch vrezen we dat we nooit genoeg (letterlijke en figuurlijke) bagage zullen hebben om heelhuids uit dit avontuur te komen.
Welnu, beste lezer, het relaas van al dat onheil dat ons te wachten staat, hoop ik af en toe in deze blog neer te schrijven.
