Bijgelovig?

Wat zei ik de vorige keer over al dat onheil dat ons achtervolgt?
Het begon op dag -6 voor de reis. Donald stelt plots vast dat zijn portefeuille nergens te vinden was. Oeps. Wat doet een mens op dag -6 als zijn rijbewijs, zijn betaalkaarten en nog een reeks andere documenten op zo'n cruciaal moment een verdwijntruc toegepast hebben? Juist: in paniek slaan. Alle bekende standplaatsen van de portefeuille afzoeken, en een hoop onwaarschijnlijke ook. En na de vergeefse zoektocht wanhopige telefoontjes plegen naar CardStop en diverse banken. Je kunt toch moeilijk naar de andere kant van de wereld vertrekken zonder financiële armslag...

Op dag -5 ligt de voornoemde portefeuille hem grijnzend toe te lachen - op een onwaarschijnlijke plaats. Wat doet een mens dan? Al zijn stappen ongedaan proberen te maken. "Please, herstel mijn betaalkaarten!" Met één ervan is het gelukt. Paniek wat getemperd.

Op dag -4 begint de kleine auto (die de kinderen mobiliteit en verhuismogelijkheden moest bieden) verdachte geluiden te produceren. Wat doet een mens dan op dag -4, die bovendien nog een vrijdag is? In paniek naar de garage bellen, en hopen dat het ding nog aan de praat te houden is... Gelukt!

Op dag -3 ligt de sneeuw maagdelijk te smeken dat we toch thuis zouden blijven. "Welke idioot waagt er nu zijn leven door in zo'n weer naar de luchthaven te rijden? En overigens," dreigt de sneeuw, "ik verhinder de vliegtuigen wel om op te stijgen, en die aansluiting naar Singapore, daar kun je naar fluiten!" Paniek!

Op dag -2 geeft de computer het op, om vervolgens heel het huis zonder elektriciteit te zetten. Documenten raadplegen? Mail ophalen? Printen? Noppes... Gelukkig waren de meest essentiële zaken al doorgemaild of uitgeprint. En alsof dat niet voldoende was: een uur later geeft ook mijn onmisbare Laura Star strijkijzer de geest. Wat doet een mens dan op dag -2, een zondag dan nog wel? Niets meer, zuchten en zich afvragen of het noodlot het op ons gemunt heeft...

Op dag -1 is de sneeuw nog altijd aan het dreigen. De poes heeft zich in ons valies een nest gemaakt, als om te zeggen "je gaat me toch niet in de steek laten, toch?"
Wat doet een mens dan op dag -1? Tja, zegt u het zelf maar...
Maar zeg nu zelf: zoveel onheil bij elkaar. Ik had het zelf niet kunnen verzinnen! En wat betekent dit? Waarom moet het noodlot ons zo jennen? Ofwel is het om te zeggen: blijf toch thuis - ofwel: ga zo snel mogelijk hier vandaan.