In 1931 is het kuststadje Napier ongeveer met de grond gelijk gemaakt door een zware aardbeving. Bij de heropbouw ervan gebeurde de restauratie in de toen modieuze art-decostijl, wat het stadje nu een aantrekkelijk retro-karakter geeft . De plaatselijke Art Deco Trust, met zetel in de oude brandweerkazene (foto), houdt het culturele erfgoed goed in ere en organiseert zelfs een art-decofeest (dat we op een paar dagen na net gemist hebben).
De plaatselijke middenstand weet al die toeristische interesse overigens goed uit te buiten door met verschillende stalletjes aan de infodienst te staan. En zo komt het dat we ons hebben laten verleiden door een schaapsleerlooier, die ons direct naar zijn fabriekje buiten de stad voerde om zijn shop aan te bevelen – overigens niet zonder profijt, want Donald heeft er zijn droompantoffels voor de winter gevonden!!!
Het weer toont zich bovendien nog altijd van zijn vriendelijkste kant en de zon maakt beslist overuren: de uv-index was vandaag 11... Dus doken we de zware middaguren maar het National Aquarium of New Zealand in, om in een onderwatertunnel haaien, roggen en andere zeebewoners te observeren. En een wandeling langs de lange Marine Parade – met wat stevige tegenwind – maakte dat we de ziedende hitte konden trotseren.
De rit naar Tongariro National Park op de volgende dag kon geen groter contrast bieden. We waren amper buiten Napier of de hemel trok dicht, en na een uurtje was het aan het gieten. Toen we op onze pleisterplaats voor de nacht aangekomen waren, was zelfs de straat er ondergelopen.
We zitten nu volop in vulkanisch gebied, en hier in de buurt van Turangi stoomt het en borrelt het op de meest onverwachte plaatsen. Misschien vinden we wel een thermal pool om onze stramme spieren in te verwennen?

Zeg, mannekes, ik lees hier een tsunami-waarschuwing tot australie en japan. Ziet dat ge geen natte voeten krijgt!!
BeantwoordenVerwijderen