Abel Tasman National Park

Abel Tasman National Park

Onze laatste dag op het zuidelijk eiland gingen we in het Abel Tasman National Park wandelen. Een watertaxi bracht ons naar Bark Bay, een van de strandjes waar onze wandeling kon starten. 5 uur later zouden we weer opgehaald worden.
De wandeling tussen Bark Bay en Anchorage Bay neemt officieel 4 uur in beslag . Veel te ruim geschat, dachten wij, want over die schamele 11 km doe je toch geen 4 uur! Dus stapten wij op ons dooie gemak de eerste helling op. Het tracé was eigenlijk relatief gemakkelijk. Af en toe een fikse klim, maar dan ook weer een pittige ‘drop’ (zoals de Engelsen voor ons dat uitdrukten). En de bomen waren aantrekkelijk, paradijselijke boomvarens en ook een stuk of wat onbekende soorten. En af en toe moest er natuurlijk een foto gemaakt worden, want de kleuren van het water, die kun je toch niet met woorden beschrijven. En zo kwam het dat wij het eerste deel van de wandeling eerder laat beëindigden en onverwacht tot de vaststelling kwamen dat luieren op het goudgele zand van Torrent Bay, of zelfs maar in het water peddelen er niet meer inzat – als we tenminste de laatste boot wilden halen!!! Het alternatief was 8 uur extra extra wandelen tot waar we de taxi genomen hadden. En dus pakten we in vliegende vaart onze biezen weer bijeen en liepen we op een drafje (nou ja) de 90 minuten naar Anchorage Bay, waar we nog net even op adem konden komen voor de boot aankwam.

Ik moet nog even melden dat Donald hier in Nieuw-Zeeland een nieuwe liefde gevonden heeft: die voor de Whittaker’s chocolade, waarvan hij er vanavond maar even een kilo in de aanbieding gekocht heeft, en die elke dag onze laatavond kleur geeft. Nou ja, als je je overdag zo afbeult, dan verdien je wel een snoepje, of niet soms?