Terug naar België

Eind goed, alles goed

Uiteindelijk hebben ook mooie liedjes een eind, jammer genoeg.
Dat einde is bij ons een langgerekt verhaal geworden.
De zaterdagmorgen verlieten we gezwind ons hotel in hartje Auckland om naar de luchthaven te rijden en ons vinnig Mazda’tje in te leveren. Geholpen door het luwe zaterdagverkeer, klaarden we die klus op een half uur (in het hotel zei men dat we op een uur moesten tellen!). Al even gezwind konden we inchecken, en mochten we het vlietguig naar Melbourne op.
Was Nieuw-Zeeland ons altijd (toch meestal) vriendelijk gezind geweest, met Australië was dat een ander geval. In Melbourne was er een ‘torrential downpour’ met een donderstorm om u tegen te zeggen (achteraf bleek het een mini-tornado geweest te zijn). Het gevolg was dat ons vliegtuig naar Canberra afgeleid werd (zo’n 400 km van Melbourne).
Wacht even! We moesten wel onze verbinding naar Singapore en London halen !!!!

In Canberra zaten we twee uur op de tarmac te wachten tot we het ‘all clear’ kregen om naar Melbourne door te vliegen. Tot onze grote opluchting hadden ze daar het vliegtuig naar Singapore op ons laten wachten. Vier uur na tijd zijn we dan opgestegen. Dat ‘all clear’ moet je ook met een korreltje zout nemen, want die dondertoestand was nog niet helemaal opgeklaard: onze grote kist werd flink door mekaar gerammeld door de turbulentie (ik heb nog net niet gegild). Maar verder geraakten we zonder problemen in Singapore (al in het holst van de nacht) en vandaar ging het verder naar London. Het laatste deel van de vlucht was fascinerend: van Moskou tot London was er meestal geen wolkje te zien, en dus kon je het landschap ongehinderd waarnemen. Van Rusland over Oekraïne en Polen tot over Dortmund in Duitsland was het gesneeuwd en was alles dichtgevroren. Het uitzicht was alsof je in een luchtballon over het landschap gleed, of meer mee met de tijd: alsof je door Google Earth aan het surfen was, of in een soort mini-Europe met legoblokjes aan het rondlopen was. Ik was doodmoe, maar ik kon niet ophouden met door het vliegtuigraampje te staren.
In London kwamen we 3 uur te laat aan, zodat ons vliegtuig naar Brussel ribbedebie was. De bediende aan de balie van British Airways heeft wel een half uur gefronst en gezucht en gemaild en gesurft om een alternatief te vinden! Uiteindelijk hebben we nog eens 5 uur mogen wachten in de indrukwekkende terminal 5 van Heathrow om de eindmeet te bereiken. Al bij al zijn we ei zo na 48 uur onderweg geweest voor we de gewijde grond van de Belgische bodem en het thuisfront mochten kussen. En ons verhaal mochten vertellen en de cadeautjes konden overhandigen en de lekkere, Belgische kost mochten verorberen. En eindelijk ons bed konden induikelen... met een zalig gevoel van ‘eind goed, al goed’.